Ostatnio dobrze sypiam. Krótko, intensywnie, głęboko. Pewnie spokojnie oddycham jak dziecko, pewnie nie wiercę się w łóżku, pewnie nie mówię przez sen. Przebudzenia są przyjemne, uchylone powieki wypoczęte. Bez przerażających tworów wyobraźni, samozniszczenia, bezkompromisowych wspomnień przemycanych do świata ciemności.

W takie dnie pieszczoty  poranka bywają delikatne, nienachalne, ekstatycznie niezapomniane.

Kawa stygnie, cisza mnie karmi, szarość za oknem. Świadomość przyjemna w lekkości bytu i nieugięte cyfrowe blaty oczekiwania.

Jest cudnie.