Boję się tych słów, które nie padły. Reakcji prozaicznych, w których kobiecym zwyczajem grzebię w poszukiwaniu drugiego dna. Boję się spojrzeń bez iskry ciepła, gniewu, nawet zaprzeczonego, poranka, w którym dostrzeżesz moją niedoskonałość. Boję się zachowań, swoich, nieistniejących, na nieistniejące sytuację, do których doprowadzać nie chcę. Boję się, że za bardzo.

I pustych plaż z przyszłości, bez śladów naszych stóp na piasku.

Pamiętaj mnie

Jesteśmy zbyt skomplikowane, obydwie. Grzęźniemy w śliskim błocie, okrytym dwudniowym śniegiem. Pijemy za mało, śpimy niespokojnie, uciekamy wzrokiem gdy mówimy o miłości. Nasze błędy pachną lizolem. Wzbudzając odruch wymiotny, gdy na kanapie matka dopiero co wyłożyła świeżą narzutę. Zadręczamy się drobiazgami, udajemy rozsądek wtedy, gdy najbardziej go brak. Zgubione w skonsumowanej i przemielonej na każdy możliwy sposób rzeczywistości. Chwytamy się kurczowo czegoś co nie da nam utonąć i ciągniemy razem z nami na dno.

Nikt nam nie obiecywał semantycznego świata.