MSJ : Nie możesz być szczęśliwa
J: Bo ?
MSJ: Bo wtedy nie potrafię pisać


Gdy zapada zmrok nagrywam na dyktafon swoje myśli. Skrobią w niepomalowane drewno wpuszczając lęki w zasuszone słoje.

trzydziesta piąta godzina

I znów kpina wymierza siarczysty policzek, za złudne poczucie ***.

Nie ma słów w pytaniach.

Nie ma odpowiedzi bez pytań.

Powoli przełykana ślina wędruje po mięsistych ścianach anatomii.

Bezgłośnie, by nie ujawnić upokorzenia.

Nigdy więcej, wiesz ?

Odmoczyłam opuszki, stopy, mięśnie, kości. Ścięgna odchodzą mi płatami od reszty szkieletu. Woda dawno wystygła. Zdarłam warstwy skóry pumeksem, do krwi, plamiącej ją burgundem. Wciąż jesteś na mnie, w mojej głowie, swoim dotykiem, (nie)intymnością tamtej chwili.

Wybielić wszystko, wszystko usunąć. 

Chcę. Nie zawsze znaczy : potrafię.

Chcę zlizać z twoich ust resztki dziecięcego oczekiwania, gdy wrócisz.
Chcę byś zlizał z moich ust resztki dziecięcego oczekiwania, gdy wrócę.
Kiedy ?
Do ojczyzny niedługo, do Ciebie nigdy. Chcę być Twoją kochanką, nie kobietą.
Jak zawsze ustalasz zasady.
Jak zawsze się zgodzisz, prawda ?
Tylko ubierz usta w bordo.

Jak zawsze.