Lekkość niebytu sprowadza mnie do Ciebie.
Nie-oczekiwanie
Nie-przemyślanie
Nie-poprawnie


I dreszcz mam i uśmiech i grzeszny zawrót myśli
Nieujarzmione molekuły prawidłowości ludzkiego istnienia.

Bo co Ja mogę wiedzieć. Mam dwadzieścia parę lat a moimi życiowymi przekonaniami rządzą ideały. Cholernie mocno wierzę w to, że jeśli się kogoś kocha to poświęcenie przestaje nim być a staje się dawaniem czegoś w zamian za otrzymanie czegoś innego lub po prostu uszczęśliwienie drugiej osoby. Jeśli się kocha to na 120 % gdzie te 20% na plusie to świadomość, że już nikt inny i nigdy, że to jest osoba przy której moglibyśmy umrzeć. Milcząc zamknąć oczy w przekonaniu, że niepotrzebne są słowa.

Bo co Ja mogę wiedzieć. Nie było w moim życiu takiej osoby a może to Ja nie byłam dla drugiej strony taką osobą.

Znowu zacznę pisać. Już niedługo, jeszcze trochę. To kiełkuje.

Coraz później chodzę spać i coraz więcej myśli mam chorych. Jak rasowy twórca piję za dużo, klnę za często i rzucam przedmiotami. Brak mi jeszcze tylko odwagi by palić mosty i kraść konie.

wyliczanka

Bo najgorzej jest kiedy ktoś Cię porzuca.
I zostajesz z niesmakiem w ustach i śladem na twarzy po siarczystym policzku.

Po kilku latach masz kilka zdjęć i kilka wspomnień do których tęsknisz.
I milczysz uparcie w próbie przeczekania, aż przestanie boleć.

Nauka niemałżeńska:   nawet w przyjaźni nie gra się fair play.
Nauka życiowa: ludzie kłamią i są chujami, bez względu na to jak bardzo chcesz w nich wierzyć.