upajam się smakiem kawy obok Ciebie
i codziennym przekonaniem, że mnie kochasz

myśli mam znowu ciepłe
te o Tobie

Okienko w którym mozna napisać wszystko: "natchnienie" gdzie jesteś szmato ?

Ten rodzaj zawstydzenia, kiedy przypomnę sobie, że już miało nie być nikogo innego. Połamane tysiące razy serce miało już być niezdolne. Uśmiech miał być połowiczny i codzienność smutniejsza. 

A przecież nikt mnie nie ukaże za to, że czynisz mnie szczęśliwą.

Za tęsknoty, niepokoje i motyle w brzuchu.

Moja prywatna Valhalla.

Gdy coś wymyka się z rąk, dłonie wcale nie stają się lżejsze. Gorycz i żal zapełniające puste miejsce ciążą.

Pięć papierosów

To takie smutne uczucie kiedy ci którzy mieli być i coś znaczyć stają się obcy. Kiedy słowa wypowiadane tyle razy w głębokim przekonaniu, tracą swoje znaczenie. Zawstydzają mówcę usilnie próbującego wymazać je z pamięci. Przyjaciele przestają być nazywani przyjaciółmi, bez względu na historię. Jak obcy ludzie z którymi jedynie rozmowa o pogodzie nie wydaje się sztuczna. I w głowie pozostają wspomnienia odrzucenia, niezręcznej ciszy, braku tematu, nieodebranych telefonów i wszystkich drobnych zranień czy nawet zadrapnięć. Przecież nie trzeba noża w plecy, wystarczy brud na narzędziu zbrodni a rana będzie się jątrzyć i pozostawi bliznę. Nie ma znaczenia jak dużą, wystarczającą aby o niej pamiętać. Sinusoidy ludzkich relacji, zrywane więzy, odbudowywane zaufanie, miliony razy, po obietnicach żarliwych, dawanych samemu sobie, że już ostatni raz. Rozterki i rozczarowania. Małe kłótnie owijane w sceny melodramatu rodem z telenowel a potem uśmiechy obłudy i rozgrzeszenia. Ogień wypalający resztki nadziei i chęci. Na końcu cynizm.

Żałosna istota człowieczeństwa: zwierzęta stadne.

Nabrać dystansu
Nie myśl, nie czuj, nie mów

Nagrania "wdech, wydech" powtarzanego setki razy mi trzeba
Bo się duszę

Lekkość niebytu sprowadza mnie do Ciebie.
Nie-oczekiwanie
Nie-przemyślanie
Nie-poprawnie


I dreszcz mam i uśmiech i grzeszny zawrót myśli
Nieujarzmione molekuły prawidłowości ludzkiego istnienia.

Bo co Ja mogę wiedzieć. Mam dwadzieścia parę lat a moimi życiowymi przekonaniami rządzą ideały. Cholernie mocno wierzę w to, że jeśli się kogoś kocha to poświęcenie przestaje nim być a staje się dawaniem czegoś w zamian za otrzymanie czegoś innego lub po prostu uszczęśliwienie drugiej osoby. Jeśli się kocha to na 120 % gdzie te 20% na plusie to świadomość, że już nikt inny i nigdy, że to jest osoba przy której moglibyśmy umrzeć. Milcząc zamknąć oczy w przekonaniu, że niepotrzebne są słowa.

Bo co Ja mogę wiedzieć. Nie było w moim życiu takiej osoby a może to Ja nie byłam dla drugiej strony taką osobą.

Znowu zacznę pisać. Już niedługo, jeszcze trochę. To kiełkuje.

Coraz później chodzę spać i coraz więcej myśli mam chorych. Jak rasowy twórca piję za dużo, klnę za często i rzucam przedmiotami. Brak mi jeszcze tylko odwagi by palić mosty i kraść konie.

wyliczanka

Bo najgorzej jest kiedy ktoś Cię porzuca.
I zostajesz z niesmakiem w ustach i śladem na twarzy po siarczystym policzku.

Po kilku latach masz kilka zdjęć i kilka wspomnień do których tęsknisz.
I milczysz uparcie w próbie przeczekania, aż przestanie boleć.

Nauka niemałżeńska:   nawet w przyjaźni nie gra się fair play.
Nauka życiowa: ludzie kłamią i są chujami, bez względu na to jak bardzo chcesz w nich wierzyć.

Zmęczyło mnie staranie się wobec osób, które popychają moje plecy kiedy tylko się potknę, żebym upadła. Osób, które dyskredytują mnie jeśli nie jestem taka jak chcą żebym była i których nie obchodzi jaka jestem naprawdę. Osób, które okazują dobitnie rozczarowanie moją osobą kiedy tylko odmawiam.


Poradziłam sobie bez nich z epizodem depresyjnym, rozstaniem, odstawieniem leków i wizytą lekarską, która mogła zmienić mój cały pogląd na świat. Wtedy to oni nie spełnili moich oczekiwań. Nie jestem im nic winna.

Z lekkim szumem w głowie, stawiam stopy nad krawędzią.
Jestem tym pierwszym płatkiem śniegu, który spłynął po brudnej szybie autobusu nim zaczęła się zamieć.
Nie w porę, za szybko, zbyt intensywnie.

Zostało 24. Dzisiaj półmetek ?

вдохновляют меня

Niewypowiedzianie słowa i te które padły, a których usłyszeć nie chciałam. 

Po bezdennej ciszy zawieszenia w złudnej próżni spełnienia powraca czucie. Zimno mrozi kłykcie, otulone Twymi dłońmi. Spokój i spełnienie odleciało na zimę do ciepłych krajów. I tylko dym z komina pozwala sobie na względną swobodę bycia w przestrzeni. 

Oddech mam zbyt płytki dla marzeń niespełnionych.