Nieodwołalność tyka na ścianie. Uśmiecham się do niej bezczelnie.
Cokolwiek. Co gdyby ? To nieważne.

Jesteśmy tak zatrważająco piękni, gdy umieramy w barwach codziennego światła.

Tak bywa

Śniłam namacalnie, odczuwając wszystkimi zmysłami. Wzrok, zapach, dźwięk, dotyk. Drżenie liści, chłód wywołujący gęsią skórkę, tembr uniesionego głosu pokryty szeptem, deszcz uderzający dużymi kroplami w nieokryte ciało, cykada dzikich owadzich odnóży i skrzydeł.I drugi osobnik, swoim pojawieniem się zmieniający scenerię.

Śniłam mężczyznę. Którego kiedyś pożądałam. Który pożądał mnie. Ocieraliśmy się o siebie znaczeniowo i fizycznie, karmiąc nasze seksualności. Budując sacrum sytuacji i pozwalając mu rosnąć do granic wytrzymałości. Zupełnie zaskakująco. Intymnie, lepko, duszno.

Śniłam o spełnieniu, które przyszło okryte nocą, w mojej wyobraźni.

I budząc się rano zapragnęłam. Tylko przez chwilę. Nim chłód podłogi rozlał się po ciele, od bosych stóp ku sercu, wywołując dreszcz otrzeźwienia z mary nocnej.

Co poczułaś gdy na bezdechu relacjonował Ci swoje podniecenia ?

O kobiecie którą nie jesteś i której daje rozkosz prawie każdej nocy. Czy drgnęła w Tobie ta mała żyłka, wywołująca pulsowanie na skroni i tajfun niepewności. Czy zazdrość wlała się w Twoje na pozór miękkie słowa. Czy pamiętasz jak cię pieścił przed snem. Jak kochał się z Tobą, obserwując Twoje podniecenie. Pamiętasz to mrowienie, gdy wypowiadał tak banalne słowa, świadczące o ulotności chwili. Dlaczego dajesz to co powinnaś, zamiast wypowiedzieć słowa na które On bardziej czekał . Ile razy w ekstazie i oszołomieniu samospełnienia łapałaś się na tym, że to jego twarz przywołujesz w myśli, sunąc dłonią po swoim podbrzuszu.

Cisza

Zauważyłaś, że skończyła się woda w szklance a Twoje usta są szorstkie i nieprzyjemne.

Czekasz, aż zamknę zeszyt i powiem koniec spotkania . Potem wyjdziesz, odetchniesz głęboko, spojrzysz na zegarek, przywołasz z pamięci rozkład autobusów. Przez chwilę pomyślisz o moim brulionie, o Tym co mogło w nim zostać dzisiaj nakreślone. Będziesz obserwować ludzi na przystanku. Zatopisz się w świecie muzyki. Zapomnisz. Zapominasz tak codziennie.

Ale zanim to zrobisz odpowiedz: co poczułaś ?

Tak, masz rację. Nie warto.

Bez ładu i składu

W większości ludzie zazwyczaj kłamią. Potem kładą się spać, wstają i znowu kłamią. Jest jeszcze przerwa na ironię, krzywdzenie, samogwałt, seks, jedzenie i obowiązki. Ale w trakcie tych czynności również można okłamywać. Chociażby siebie.

Jesteś dziś wodą wypływającą ze źrenic

Plamą na terakocie

Cierpkim winem buzującym w czerwieni

Szumem w uszach

Zniecierpliwionym dymem papierosowym

Ważką na ścianie

Złocistym kolorem gęstej słodyczy

W mojej jaźni

Skulony w kącie szepczesz pożądaniem

Lubię zapach Twoich myśli

Betonowe królestwo

Miała na nogach ciężkie betonowe butki. Codziennie stała w nich na krawędzi czarnej otchłani bez dna. Ramiona obolałe od spętania kaftanem bezpieczeństwa, brak równowagi, lekkie kołysanie. Tył, przód, tył przód. Więcej czerni, mniej i więcej. Zawrót głowy. Głęboki wdech.

Czy wiesz jak ciąży nasiąknięty wilgocią strachu beton ?
Kiedy wyjdzie słońce, a on wyschnie zrobi krok w tył i odejdzie od brzegu na którym stać nigdy nie chciała.

Kiedyś wyjdzie słońce.


4

Powroty ?

Chciała się wylać. Pęcznieć, puchnąć, nadymać. A potem z premedytacją wetknąć szpilkę w najczulszy punkt.
Zapaskudzić eksplozją niepozmywane talerze w zlewie, prawie nowe kafelki, podłogę i ściany. Wyobrażać sobie co by było gdyby. Kto ścierał by ślady po jej zsiniałych wnętrznościach. Nawet byłoby jej to wtedy już obojętne.
Wtedy. Ale teraz nie wiedziała o tym. Z kolanami podciągniętymi pod brodę po prostu chciała. Miała wizję krwi cieknącej stróżką z rozerwanych zwłok. I tych wszystkich, którzy stając potem nad kilkoma kawałkami desek, ronili by krokodyle łzy. O tak, dramatyzm był mile widzianą rzeczą w tej marnej sztuce.
Chciała być czyjaś. Dobrze wiedziała czyja. Znała te dłonie. Znała całe ciało i psyche. Znała również swoje tchórzostwo, przyczynę tak wielu przemilczanych słów.

Podobno chcieć to móc.
Więc najbardziej nie mogła a chciała wetknąć sobie tą szpilkę we wspomnienia.
Wspomnienia – najczulszy punkt.

Szkoda, że i tak by nie pomogło.