Słowo na niedzielę. Nieprzemyślanie

J: Zaskakuje mnie jak ludzki twór potrafi walczyć o przetrwanie przeczuwając zagrożenie i zbliżający się koniec.

MSJ: Cóż w tym dziwnego ? Jesteście ludźmi.  Popełniacie błędy ale nie potraficie ponosić ich konsekwencji. Udźwignąć goryczy porażki.
J: Bycie człowiekiem nie tłumaczy błędów. Raczej egoistyczne pobudki pchające nas ku samozadowoleniu i wygodnictwie. Dlatego tak wiele razy przeżywamy rozczarowanie kimś, kto w imię wyższości własnego zaspokojenia wywołuje niesmak.
MSJ: A ty ? Też jesteś jednym z nich. Więc również z tych pobudek popełniasz błędy.
J: Mam ich świadomość, nie tłumaczę swojego zachowania. Ostatnio staram się przeanalizować wszystkie za i przeciw. Wybrać najlepsze rozwiązanie. Nie kierować własną potrzebą.
MSJ: Bez sensu. Nie we wszystkich sytuacjach jest dobre rozwiązanie a jedynie złe i gorsze. Jest również czynnik te rozwiązania warunkujące, bądź utrudniające wybór któregoś.
J: Zlepek wyidealizowanego świata. Uwierzyć w ten czynnik… Bardzo bym chciała chcieć.
MSJ: Wiem. Ale czasem to nie wystarczy. Czasem jest zbyt późno na rozpędzenie tego mechanizmu. Bez względu na wszystko, za późno.

J nie zdążyła odpowiedzieć, cykuta zdrady zamknęła dopływ powietrza  do jej płuc, wywołując uduszenie. Z  posiniałych ust pociekła strużka pomidorowej mazi. Zawsze lubiła pomidory.

MSJ: Wspaniała niedziela na zgon. Grzechów odpuszczenie, ciała zmartwychwstanie, żywot wieczny. Amen.