Miała na nogach ciężkie betonowe butki. Codziennie stała w nich na krawędzi czarnej otchłani bez dna. Ramiona obolałe od spętania kaftanem bezpieczeństwa, brak równowagi, lekkie kołysanie. Tył, przód, tył przód. Więcej czerni, mniej i więcej. Zawrót głowy. Głęboki wdech.
Czy wiesz jak ciąży nasiąknięty wilgocią strachu beton ?
Kiedy wyjdzie słońce, a on wyschnie zrobi krok w tył i odejdzie od brzegu na którym stać nigdy nie chciała.
Kiedyś wyjdzie słońce.
4
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz