trzydziesta piąta godzina

I znów kpina wymierza siarczysty policzek, za złudne poczucie ***.

Nie ma słów w pytaniach.

Nie ma odpowiedzi bez pytań.

Powoli przełykana ślina wędruje po mięsistych ścianach anatomii.

Bezgłośnie, by nie ujawnić upokorzenia.