Tak ciężko się zasypia gdy głowa nabita słowami. Kołdra za ciepła, materac zbyt twardy, latarnia za oknem bezczelnie zagląda do środka, rozpraszając myśli.  Poczwary wymykają się. Pełzną po ścianach, wchodzą
w szczeliny i uśmiechają złowieszczo w oczekiwaniu na mój ruch. Nie robię nic. Zaciskam kolejny raz powieki i liczę do stu wyobrażając sobie barany. Czarne, pokrzywione, z bezosobowym spojrzeniem.

Podejmowanie decyzji bywa trudne.

Kiedyś
Otulona stęchlizną herbaty
i gorzkim bezsłowiem
Powiem ci prawdę.

Spowiedź oczyści pulsująca poczwarkę
Rozszerzą się źrenice strachu
Zakołatają zastawki udawanego niespodziewania

I kiedy napęcznieją słowa
I kiedy uniesiesz nieboskłon brwi
I kiedy huragan zmiecie oczekiwanie

Pomiędzy moim a Twoim oddechem, nie będzie Nas.

Kiedyś
przemilczę sąd ostateczny